Waar is opa Star?

De Meerdaagse van 2000 was een tocht langs de Rijn van Bingen naar Katwijk. Een peloton van 24 man werd door Karel Teeuwen van Brouwers Tours weggebracht naar Bingen am Rhein. Daar werd in hotel Trollmühle in Bingen de de eerste nacht doorgebracht. Na een goede nachtrust werd er op woensdag 11 juni gestart met de tocht langs de Rijn naar Noordwijk. De tweede nacht werd er in Bonn geslapen. Hier zouden enkele Noordwijk Binse TFC-ers zich tegoed doen aan een lekker biertje. Zij zaten om 22.00 uur nog aan het aankomstbiertje. 

md 2000

De derde nacht zou er in Voerde worden geslapen. De hele tocht ging, meestal over fietspaden, langs de Rijn. Geluncht werd er in Koblenz en Keulen. Een kilometer of 20 voor Keulen werd er even, op een kruispunt van fietspaden aan de oever van de Rijn, gestopt om regenjacks op te bergen. Nadat de jacks waren opgeborgen vervolgde het peloton de tocht. Vlak voor Keulen keek iemand, in en bijna haakse bocht achterom en riep, " waar is opa"? Opa Paul Star ( op dat moment al 69 jaar) was niet meer in de groep. Het peloton stopte en werd er even overleg gepleegd wat te doen. Enkele renners keerden om en reden de route terug. Na enige tijd ging de telefoon van de hopman (Arie). Het was Dien Star, de vrouw van Paul. Een beetje in paniek meldde ze dat Paul een stuk terug op een camping stond te wachten. Arie stelde haar gerust en zei dat ze al op weg waren om Paul te halen. Wat was we gebeurd? Op het moment dat iedereen z'n regenjack had opgeborgen wilde Paul nog even z'n bril schoonmaken. Omdat een glas uit de bril viel moest Paul even bukken om het glas te zoeken. Op dat moment vertrok de groep. Niemand had in de gaten dat Paul niet mee reed. Toen Paul z'n glas gevonden had en overeind kwam was er niemand meer te zien. Wat nu? De 69 jarige schrok flinke en raakte enigszins in paniek. Hij had (nog) geen mobiele telefoon. Omdat hij op een kruispunt stond in een park gebied, durfde hij geen pad te kiezen bang verkeerd te rijden. Hij is toen maar naar een vlakbij gelegen camping gegaan om te vragen of hij daar mocht bellen. Dat was een beetje lastig omdat Opa geen D-marken bij zich had en alleen maar een paar gulden. Alles was toch immers betaald. Aanvankelijk wilde de camping-eigenaar de oude wielrenner niet helpen. Toen hij de paniek in de ogen van opa zag kreeg hij toestemming om z 'n vrouw in Noordwijk te bellen. Bij Dien kon hij z'n verhaal kwijt. Gelukkig had Dien het mobiele nummer van Arie en na het telefoontje met de groep was het leed gauw geleden en werd Paul opgehaald. Aangezien de tocht zelf op die dag ook niet vlotjes verliep en er verkeerd werd gereden, ook nog een brug te ver werd genomen, zat men 's avonds pas om 21.15 uur aan het aankomstbiertje en daarna aan het lauwwarme diner. Verdere incidenten deden zich die tocht gelukkig niet meer voor en kwam er op de uitwateringsbrug bij Katwijk een einde aan een merkwaardige tocht.

md 20001